Yazı İçi Başlık Üstü Reklam Alanı

Sitare Beşe İnce: Trabzon Akçabat…

Yazı İçi Başlık Altı Reklam Alanı
 Sitare Beşe İnce: Trabzon Akçabat…
Yazı İçi Makale Üstü Reklam Alanı

Trabzon  Akçabat, Orta Mahalle ve Cesur apartmanı , İçimi ısıtan güzel şeyler hatırladığımda çoğu çocukluğuma ait Akçaabat anılarım oluyor.. Akçaabatta ki çocukluğuma ait anılardan kareler canlanınca hafızamda kendimi hep gülümserken buluyorum..

Bizi biz yapan aileden gelen genetik yapımız , ailemizin bize verdiği eğitim ama bir o kadar da çocukluğumuzun geçtiği çevre..komşularımız .

İçerik Sayfası Reklam Alanı
 

Akçaabat’a gelişim 3 yaşım.. Çok küçüğüm. Hatırladıklarım 6 yaş sonrası çoğunlukla. O kadar güzel izler bırakmış ki bende.

Sevgi ve saygı dolu,insanların içten olduğu bir Akçaabat hatırlıyorum. Komşularımız kendi ailemiz gibi.

Almanya dan Akçaabat a geldiğimizde Ortamahalle’ de rahmetli çok sevdiğim Cemil Cesur amcaların apartmanlarının 1. Katına kiracı olarak gelmiştik. Dört katlı bir apartman. Sobalı..Evin içini çok iyi hatırlıyorum orada gibi.En sevdiğim bölümü salonu idi. Boydan boya cam olan kapı bölümü ve çok büyük bir salon.

Yanında mutfak ve balkonu. Diğer tarafta kapının karşısına yakın bir küçük oda annem o odayı dikiş odası yapmıştı. Yanında büyük oda .Annemle babamın odası. Onun karşısındaki balonlu oda bizim odamız. Dört kardeş aynı odada kalıyorduk ranzamız da .

Karşısındaki oda ise oturma odası yine sokağa bakan. Hemen karşımızda Kadir Çolak amcaların apartmanı sarı renkli. En alt katında demirci var. Demirci sürekli demir döver kızıl ateşli demiri dan dan da dan dan.. Bazen akşam üstü biz kardeşler oturma odasında dizlerimizin üzerinde kanepeye dizilir demircinin demiri dövmelerini izlerdik. İki kişi sıra ile kor halindeki demire balyozu vururlardı. Dan dan dan dan..

Tam karşımızda çocukluk arkadaşım Erdal ların evi, geniş bir bahçe içinde ev arkaya doğru. Önde büyük bir bahçe ve ağaçlar. Ev mağrur bir şekilde arkada gösterişli dururdu. Sonra Erdal lar taşındı sanırım oradan.Ev ıssız kaldı hatta çocuklar topla camlarını kırmışlardı hep içim acımıştı hala acır…Terkedilenin yaşadığı hoyratlığa.. Issızlığında gördüğü muameleye..

Çocukluğumun ilk hatırladığım anıları o evimizde geçti. O zamana ait anılarım dün gibi net. Apartmanımızda üst katımızda Dr.Abdurrahman Gencer ,eşi Mualla teyze, çocukları Handan abla Bülent abi. Handan abla hep öğretici sevecen Bülent abi hem sevgi dolu hep eğlenceli,çocukla çocuk olan güldüren…

Çok görüştüğümüz komşularımız. Mualla teyzelere gitmek benim için bir keyif . Balkonda çok şık bir salıncak…Onda sallanmaya bayılıyorum. Bir de girişte soba var arkasında mindere kıvrılıp uyuyorum kedi gibi..Ve tabii ki Mualla teyzenin muhteşem ikramları kekler börekler..

Mualla teyzelerin üst katında ev sahiplerimiz. Cemil amca Ayten teyze..Ve onların dört çocuğu. Aynı bizim gibi. Can Emine Hacer abla ve Cengiz abi. Can ın yaşı abimle bize daha yakın o nedenle biz Can la arkadaşız oynuyoruz. Emine abla ablamla yaşıt. Onlar yakınlar .

Hacer Abla ve Cengiz abi büyükler . Abi ve ablamız..Cengiz abi beyefendi sessiz kendi halinde çok güzel bir insan. Çok çok severdim. Hayrandım.Bir gece biz uyurken kapımızın çalındığını babamın hemen Cemil amcalara gittiğini çok telaş olduğunu hatırlıyorum o gece.

Sanırım ilkokul birinci ya da ikinci sınıftayım Akçaabat Merkez İlkokulunda. Ertesi gün Cengiz abiyi geçirdiği bir rahatsızlık nedeni ile kaybettiğimizi öğreniyorum. Küçük halimle dünyam başıma yıkılmıştı. Yaşadığım ilk ölüm olayıydı. Ve çok sevdiğim beyefendilerin alası Cengiz abim gitmişti. Okulda tahta sıramda otururken göz yaşlarım görünmesin diye pencereden dışarı bakıp için için ağlamam günler sürdü..Cengiz abiyi hiç unutmadım. Zaman zaman hatırlar anarım. Mekanı cennet olsun.. Gencecik gidiş…

En üst katta Ferhunde teyzeler.. Eşi Noter. Kemal amca.sessiz sakin ciddi..Fötr şapkası var o nedenle ben biraz çekiniyorum çocuk halimle.. Ciddi ve esrarengiz geliyor bana. Ferhunde teyze ise sevecen hep güler yüzlü çok tatlı bir insan. Onların da iki genç çocukları var bizden büyük abla ve abi diyoruz tabii. Meliha abla sade güler yüzlü sakin . Bizi seviyorlar ve hep öğretici davranıyorlar…Ablalık abilik çok anlamlı o dönemde sanki bugüne göre.. Sevecen ve öğreticiler..

Kişiliğimin şekillenmesinde hayata bakışımda hepsinin bir etkisi var. Hissediyor ve biliyorum.Hepsine minnettarım bana sevgiyle öğretip şekillendirdikleri için..

Sevgiyle ve tebessümle hatırlıyorum hepsini.

Hayatta olanlara sağlıklı mutlu huzurlu uzun ömürler diliyor hayatta olmayanları sevgiyle anıyor mekanlarının cennet olmasını diliyorum..

Sitare Beşe İNCE

12 Eylül 2020 İstanbul..

Yazı İçi Makale Altı Reklam Alanı
Yazı İçi Benzer Yazı Altı Reklam Alanı
Yapılan Yorumlar
Bir Yorum Yapın